BP

IkHouVanPlekkenBezoeken

Ik heb geen auto, dus ik doe niet alsof ik hier elke dag met een volle tank sta en gezellig bij de pomp hang. Maar omdat ik er dichtbij woon, kom ik er wel vaak langs en daardoor is dit tankstation inmiddels zo’n vaste “bijrol” in mijn dagelijks leven geworden. Tankstation is zo’n plek waar je alleen komt als je portemonnee er emotioneel klaar voor is… of juist totaal niet. De prijzen daar zijn zó hoog dat het soms voelt alsof je niet tankt, maar een kleine maandelijkse bijdrage levert aan iemands hypotheek. Je pint en je hoort in je hoofd al zachtjes: *“bedankt voor uw donatie.”* Wat het wel altijd handig maakt, is dat bord met tijd en temperatuur. Dat ding is eigenlijk de enige stabiele factor in de hele omgeving. Je fietst erlangs, beseft dat je weer te laat bent vertrokken, en dat bord zegt dan heel droog: “18°C – 16:43”. Geen oordeel, geen emotie, gewoon pure digitale realiteit. En jij ineens in een soort haastmodus alsof je leven een tijdrit is geworden. De sfeer eromheen is ook altijd een apart ecosysteem. Je hebt groepjes die bij auto’s staan alsof ze een live podcast opnemen over het leven, het universum en waarom iedereen fout rijdt behalve zij. Ondertussen staan jongeren bij de pomp peuken te roken alsof het een basislevensbehoefte is naast water en zuurstof. En jij loopt daar zonder auto tussendoor en voelt je een soort NPC die per ongeluk in de verkeerde game is beland. Soms is er ook ineens politie of handhaving in de buurt. Meestal gewoon “even een rondje”, maar het geeft altijd meteen zo’n mini-spanning alsof het tankstation heel even op een andere frequentie gaat draaien. Iedereen doet net iets rustiger, net iets netter, en jij ook automatisch, zonder dat je weet waarom. En dan die geur… die typische mix van benzine en asfalt. Vreemd genoeg word ik daar zelf altijd wel blij van, zo’n herkenbare “ik ben buiten en onderweg”-lucht. Niet iedereen is daar fan van natuurlijk voor sommigen is het juist precies het tegenovergestelde van fris en gezellig maar het heeft wel iets heel specifieks dat meteen een soort momentgevoel geeft. Soms beland je er ’s avonds ook gewoon omdat alles dicht is en je thuis chagrijnig werd. Dan wordt het tankstation ineens een soort noodstation voor mensen met honger, dorst en lichte levensvragen. Je staat daar met een snack en drankje en denkt: *dit is dus mijn volwassen leven op dinsdagavond.* De wasstraat erbij blijft ook een klassieker. Vroeger echt een attractie: je auto opgeslokt door borstels, schuim overal, en die wasboxen waar het rook alsof chloor en zeep een eeuwige ruzie hadden. Je kwam er altijd uit met natte schoenen en het gevoel dat je auto net een mini-waterpark had overleefd. En dan nog die momenten waarop je denkt: ik haal hier één ding, en tien minuten later sta je buiten met een snack, een drankje en het besef dat alles hier duurder is dan je brein vooraf had goedgekeurd. Kortom: het is duur, het is vreemd, het is een beetje een sociaal observatiepunt langs de weg maar juist omdat je er steeds langs komt zonder er echt bij te horen, wordt het toch zo’n vaste plek waar altijd net iets te veel gebeurt voor zo’n klein stukje asfalt.

Lex Hilarius

Chris Felsheim

Duur maar ja dat is ook zo met deze prijzen

María Angélica Marulanda de Ospina

Comfortabel

Ziab Alhazzouri

Rien Van der Reest

Prima Lokaal